چهارشنبه , ۲۲ آذر ۱۳۹۶
سرخط خبرها
خانه » شعر و ترانه » فرخی سیستانی

فرخی سیستانی

eqqqqure

ابوالحسن علی بن جولوغ (قولوع) معروف به فرخی سیستانی (متوفای ۴۲۹ ه. ق. به نقل از رشیدالدین وطواط در کتاب حدایق برگرفته از مقدمه دیوان فرخی سیستانی دکتر محمد دبیر سیاقی) که یکی از مشهورترین شاعران سده چهارم هجری است در خانواده ای به دنیا آمد که در دربار شاهان زندگی می کردند.  اما زندگی در دربار به کام آنان نبود چرا که پدر فرخی غلامی بیش نبوده. به ناچار فرخی هم غلامزاده ای محسوب می شد که مجبور به اجرای خرده فرمایش های اهالی دربار بود.اما او به واسطه هوش و زیرکی سرشارش نواختن چنگ را فراگرفت و همراه با آموزش خواندن و نوشتن سرودن شعر را آغاز کرد.

w71pwp

من ندانم که عاشقی چه بلاست             هر بلایی که هست عاشق راست

زرد و خمیده گشتم از غم عشق              دو رخ لعلفام و قامت راست

کاشکی دل نبودیم که مرا                      اینهمه درد و سختی از دل خاست

دل بود جای عشق و چون دل شد           عشق را نیز جایگاه کجاست

دل من چون رعیتیست مطیع                  عشق چون پادشاه کامرواست

برد و برد هر چه بیند و دید                     کند و کرد هر چه خواهد و خواست

وای آن کو به دام عشق آویخت               خنک آن کو ز دام عشق رهاست

عشق بر من در عنا بگشاد                     عشق سر تا به سر عذاب و عناست

در جهان سخت‌تر ز آتش عشق                خشم فرزند سیدالوزراست

میر ابوالفتح کز فتوت و فضل                   در جهان بی‌شبیه و بی‌همتاست

صفتش: مهتر گشاده کفست                  لقبش: خواجهٔ بزرگ عطاست

به سخا نامورتر از دریاست                     گرچه او را کمینه فضل سخاست

دست او هست ابر و دریا دل                  ابر شاگرد و نایبش دریاست

بخشش او طبیعی و گهریست                بخشش دیگران به روی و ریاست

راد مرد و کریم و بی‌خللست                  راد و یکخوی و یکدل و یکتاست

نیکویی را ثواب هفتادست                     از خدا و بر این رسول گواست

اندکست این ز فضل او هر چند               کس نگفته‌ست کاند کیش چراست

آن خواجه غریبتر که ازو                        خدمتی را هزار گونه جزاست

اثر نعمت و عنایت او                            بر همه کس چو بنگری پیداست

ادبا را شریک دولت کرد                        دولت خواجه دولت ادباست

شعرا را رفیق نعمت کرد                       نعمت خواجه نعمت شعراست

هر تنی زیر بار منت اوست                    هر زبانی به شکر او گویاست

او ز جود و ز فضل تنها نیست                در همانند خویشتن تنهاست

طبع او چون هواست روشن و پاک          روشن و پاک بی‌بهانه هواست

هر که با او به دشمنی کوشد               روز او از قیاس بی‌فرداست

تیغ او بر سر مخالف او                        از خدای جهان نبشته قضاست

دشمن او ازو به جان نرهد                   ور همه پروریدهٔ عنقاست

گر چه آباش سیدان بودند                   او به هر فضل سید آباست

دست او را مکن قیاس به ابر                که روا نیست این قیاس و خطاست

گر چه گیتی ز ابر تازه شود                  اندرو بیم صاعقه‌ست و بلاست

تا هوا را گشادگی و خوشیست            تا زمین را فراخی و پهناست

شادمان باد و یافته ز خدای                  هر چه او را مراد و کام و هواست

مهرگانش خجسته باد چنان                 کو خجسته پی و خجسته لقاست

کاندرین مهرگان فرخ پی                      زو مرا نیم موزه نیم قباست

 

 

 

امتیاز شما به این مطب
[Total: 3 Average: 1.7]

همچنین ببینید

641074_550

شعر جدید(تصویری)

وب ها:مینی شعر های جدید در قالب عکس نوشته برای شما علاقه مندان به شعر ...

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *


دو + 6 =

شما می‌توانید از این دستورات HTML استفاده کنید: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>